ومن برایت می نویسم

از سالهایی که خواب بودی

از روزهایی که نگاه کردی و ندیدی

می نویسم

از زمستانی که می گویند بهار شد

از ترانه ای که به تکرار باز دوباره خوانده شد

و تو خاموشی

وقتی برایت از ورق های سوخته می نویسم

از ورق هایی که نانوشته ماندند

و از قلم هایی که تمام شدند از تکرار سکوت

وقتی برایت می نویسم

از بن بست حادثه ی عشق

از لحظه ی تاریک باور

تو باز خاموشی

و من برایت قصه ی مرگ گلدان را می نویسم

قصه ی تنهایی گل

می نویسم دلتنگی یمان را از هر انچه که ساختند

و تو باز خاموشی

ان وقت قسمت می کنم واژه هارا

هر دو قسمت سهم من می شود

                     و من جایی میان سایه روشن نگاهت گم میشوم

                                         و تو باز همچنان خاموش می مانی