هزار خاطره از بودن تو در یادم

شراره می فکند بر تب پریشانی

در این فضای پر از غم دلم به این خوش بود

فقط برای دل من به جا تو می مانی

اگرچه فاصله را چاره ای ـ گریزی نیست

ولی چگونه روم بی تو راه طولانی

تمام زمزمه های امید دل گشتند

پس از تو در قفس باور تو زندانی

چراغ کوچکی از چلچراغ چشمانت

شب سیاه دلم را مهی ست نورانی

ندارد این غزل عاشقانه گر نامی

غریق نام تو شد همچنان که می دانی